Κριτικές Αστυνομικής Λογοτεχνίας 2018

5.'Ο 13ος επιβάτης' - Γιάννης Μαρής (1956)- Εκδόσεις '΄Αγρα'

 

Υπόθεση: "-Πάρε στο τηλέφωνο τη Χωροφυλακή, είπε ο Μπέκας ανυπόμονα. Ως το απόγευμα θέλω να έχεις νέα".

Βγήκε από το γραφείο του σκυθρωπός. Δεν αγαπούσε τις υποθέσεις που θύμιζαν μυθιστορήματα κι ένιωθε τον εαυτό του λίγο γελοίο που έδινε σημασία σε τέτοιες φανταστικές λεπτομέρειες. Ντρεπόταν τώρα για την εντολή που έδωσε στον βοηθό του. Τι δουλειά είχε στο τρένο της Θεσσαλονίκης ο άνθρωπος με το άσπρο κοστούμι; Και, επιτέλους, υπήρχε πραγματικά ένας άνθρωπος με άσπρο κοστούμι;

Ποτέ στα τριάντα χρόνια της καριέρας του ο αστυνόμος Μπέκας δεν είχε εκνευριστεί τόσο πολύ. Ένιωθε πως τον κορόιδευαν. Πως υπήρχε ένα φάντασμα που έπαιζε μαζί του. Κι αυτό το φάντασμα φορούσε ένα λευκό κοστούμι.

Ήταν ο τέταρτος θάνατος, κι αυτός ο θάνατος ετούτη τη φορά δεν ήταν ούτε "αυτοκτονία" ούτε "δυστύχημα". Ήταν ένας καθαρός φόνος με πιστόλι, αλλά φόνος απόλυτα νόμιμος". 

Κριτική:

Πολλή αγωνία και μυστήριο από τον Μαρή, που εδώ βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες στιγμές του. Άραγε ο άνδρας με το άσπρο κοστούμι υπάρχει ή είναι στη φαντασία κάποιων ανθρώπων? Οι δολοφονίες στο μυθιστόρημα πραγματοποιούνται και παρουσιάζονται με έναν άκρως ατμοσφαιρικό τρόπο από τον συγγραφέα που αγγίζει τα όρια του ψυχολογικού θρίλερ - σαν να είναι αόρατος ο δολοφόνος.

Και το σημαντικότερο: είναι, ίσως, από τα λίγα βιβλία του Μαρή που, τουλάχιστον, στο μεγαλύτερο μέρος του δεν μπορεί ο αναγνώστης να μαντέψει τον δολοφόνο και το ακριβές κίνητρο των δολοφονιών.

Από τα καλύτερα και πιο συναρπαστικά 'χαμένα' μυθιστορήματα του Μαρή μαζί με τον 'Ίλιγγο' και 'Το τρένο των '9,45'.

Βαθμολογία: 4,7/5 ή 9,4/10.